تلخِ تلخ، مثل قهوه

2012-01-06T21:35:00.000+01:00

تابستون که بود می‌گفت من زمستون میام پیشت که سرده برفیه... هی بغلت کنم بچسبیم به هم تا گرم بشیم

نیومد... ینی نشد که بیاد

ولی پراگ امسال بر خلاف هر سال سرد و یخ‌زده نیست... به اندازه‌ی همیشه آدم دلش بغل نمی‌خواد

به جاش تهران تا دلت بخواد سرده... برفیه

انگار مواظبمه... انگار سرمای زمستون رو به جون خریده که من دلم نخواد... که من کم نیارم

می‌ره تو حیاط خونه‌شون تو سرما وایمیسته سیگار می‌کشه زنگ می‌زنه با هم خیالبافی می‌کنیم که اگه الان من تهران بودم چه‌قدر با این برف دوتایی عشق‌بازی می‌کردیم...

هومم... دوری همش درده ولی همین لذت‌های ریز ارزش همه‌ی دردای عالم رو داره...

2011-11-26T22:14:00.000+01:00

دلم تنگه واسه همه‌چیزهایی که تو ایران داشتم و نداشتم. دلم تنگه واسه آدم‌های مزخرفی که توی کوچه و خیابون چرت و پرت می‌گن. واسه مغازه‌های دریانی. واسه پارک لاله... جمشیدیه ... حتی اون پارک کوچولوی روبه‌روی خونه‌مون....

دلم واسه پرسه‌زنی تو خیابون ولیعصر بعد از دیدن یه فیلم نسبتا خوب توی سینما عصرجدید؛ همینطور که نم‌نم بارون هم میاد تنگه.

چه وضعیتیه درس کردن برامون؟‌این چه وضع بی‌خانمانیه که ما داریم آخه؟ هیچ‌جا خونه نیس. هیچ‌کس هم‌زبون نیست. هیچ‌کس هم‌خون نیست.

راهی نداریم جز چنگ زدن به غذا و فیلم و موسیقی ایرانی برای فرار ازین تنهایی. فرش با طرح ترکمن و رومیزی قلم‌کار ... دور و برم رو پر کردم از هرچیزی که یه رنگ و بویی از ایران داره... کتاب... فروغ و سهراب و شاملو و مشیری... ولی این چاردیواری خوب و مهربون فقط به فراموشی کمک می‌کنه. وفتی تو همین چاردیواری با فرهاد داد می‌زنی که "ای زندگی... بیزار از توام... بیزار از این عالم..." فقط برای یک لحظه فراموش می‌کنی که بیرون این در هیچ‌کس زبونت رو نمی‌فهمه... هیچ‌کس دردتو نمی‌فهمه...

نتیجه که با انار و قهوه‌ترک و سیگار و مرغ سحر فقط فرار می‌کنی... فقط فرار می‌کنی....

2011-09-19T02:54:00.000+02:00

بالاخره پیدا شد... بالاخره بعد از این همه انتظار و این همه منِ گیجِ با کله تو دیوار سروکله‌ش پیدا شد...ا

خوبیش اینه که همه‌ی بدی‌هام رو می‌بینه. خوبیش اینه که کاملا بی‌پرده باهاشم... خود خود خودمم

زیرو بمِ ذهنمو می‌کشه بیرون و می‌گه مسولیت کاراتو قبول کن. می‌گه قبول کن اشتباه کردی.. که با خودت بد کردی اما بدون که تنها نیستی... لازم نیست تنها بری به جنگ این احساسای پوچِ لعنتی.. من کنارتم

خوبیش اینه که حرفاش فقط حرف نیس... ذره ذره هرچی می‌گه به چشم می‌بینم و با همه وجودم می‌خوام...ا

می‌خوام می‌خوام.... انقدر می‌خوام که انگار همه‌ی من شده خواستن

انقدر منحصرانه و خودخواهانه می‌خوام که دیگه هیچ‌کس و هیچ‌چیزی جز این عشق لعنتیِ دور برام جذاب نیست

خواستم این احساسا رو ثبت کنم... همین

2011-01-30T19:51:00.000+01:00

گیجم. انقدر گیج که نمی‌دونم چی‌کار می‌کنم یا اصلا چی‌کار باید بکنم.

وقتی نمی‌دونی باید چی‌کار کنی، باید حداقل شانس این رو داشته باشی که به تور کسی بخوری که می‌دونه چی می‌خواد، که می‌دونه چی‌کار کنه. اون‌وقت تو هم می‌تونی به اون آدمه اعتماد کنی و پشت سرش راه بیوفتی و بذاری هرجا که خواست ببرتت.

ولی اگه با کسی بیوفتی گیج‌تر از خودت چی؟‌ جفتتون میوفتین دنبال هم و در نتیجه همیشه همون‌جایی که هستین می‌مونین؟ نمی‌شه که.

اصلا در مواقع گیجی باید چی‌کار کرد؟؟؟؟؟؟

2011-01-15T00:39:00.000+01:00

آدما همیشه دارن غافلگیرت می‌کنن. مهم نیست چند وقت می‌شناسیشون، همیشه یه اتفاقی می‌افته که به خودت می‌گی انگار تمام این سال‌‌ها یک نفر دیگه رو شناختی... انگار باید از اول شروع کنی.

این هست. از یه طرف آدمای دیگه‌ای هستن که انگار هرچقدر ازشون دور و بی‌خبر مونده‌ باشی، وقتی برمی‌گردی می‌بینی هنوز همونی هستن که تو می‌شناختی؛ که تو دوست داشتی. انگار هیچ‌وقت بینتون فاصله نمی‌افته. مثل کف دستت می‌شناسیشون و باز دوستشون داری.

این دسته‌ی دوم انگار خیلی به دلم می‌شینه.

پیچیدگیِ شخصیتی چیز بدی نیست ولی تا جایی که جا داشته باشه واسه کشف‌کردن... کشف‌شدن. باید یه جایی برسه که یه آدم دیگه بتونه بگه من تمام پیچ و خم‌ها و پستی بلندی‌های تورو می‌شناسم و دوستت‌دارم. آدم باید فرصت دوست‌داشته‌شدن رو به خودش بده.

دیدم کسایی رو که از بس تمرکز کردن روی سطحی نبودن؛ که شناختنشون و دوست داشتنشون نزدیک به غیرممکن شده. این‌جوری بودن خوب نیست... آدما از یه‌جایی به بعد... از یه غافلگیری به بعد... دیگه از اول شروع نمی‌کنن... دیگه خودشون رو خسته نمی‌کنن. اون‌ موقع فقط یه آدم تنها می‌مونه با یه پرسونالیتی کشف‌نشدنی... غیر ممکن برای دوست‌داشتن.

2010-12-04T03:51:00.000+01:00

بعضی وقت‌ها از خواب پامی‌شی می‌بینی دیگه نیس.

به همین سادگی... دیگه نیست. هرجا می‌گردی پیداش نمی‌کنی...

زیر تخت.. توی کمد... توی عکسات... توی خاطره‌هات...

توی قلبت... فکرت... نیست

یه روز پا می‌شی می‌بینی تو موندی و یه زندگیِ خالی از او....

2010-11-22T01:58:00.000+01:00

هدف جدید من توی زندگی، ریشه‌ندادنه.

نمی‌خوام مجبور شم جایی، به خاطر کسی موندنی بشم.

می‌خوام همینجوری برم و برم...

حتی بی همسفر.

فقط برم

2010-10-02T08:26:00.000+02:00

غرور مرد رو نباید شکست.

اگه می خواد ندونی که گریه می کنه, یه جوری خودتو بزن به خریت که یعنی نفهمیدی

چون غرور مرد رو نباید شکست.

2010-09-27T19:25:00.000+02:00

همه‌ی کارامو کردم

همه‌ی توتوریال‌های آنلاین رو نگاه کردم، یادداشت برداشتم و تست‌هاش رو هم حل کردم.

خوابگاهم معلومه. یه عالمه از آدمایی که اون‌جا قراره باهم زندگی کنیم رو پیدا کردم و باهاشون دوست شدم. حتی می‌دونم کیا توی یه طبقه با من قراره زندگی کنن و با هم آشپزی کنیم و چایی بخوریم و بگیم بخندیم.

عضو سوسایتی‌ای شدم که قراره مجله‌ی علمی دربیاره از امسال. گفتم فعلن به عنوان سال اولی چیزی نمی‌نویسم ولی می‌خوام باشم. اونم گفت بشو پروف‌ریدر. گفتم چشم با خوشحالی. همیشه دلم می‌خواسته توی یه مجله‌ای؛ روزنامه‌ای چیزی کار کنم. یادمه اولین بار یه نشریه توی کلاس دوم راهنمایی درآوردیم. اسمشم گذاشتیم هالیدِی. خدا می‌دونه چه‌قدر روش کار کرده بودیم و ذوق داشتیم که بفروشیمش. روزی که آماده شد؛ مدیرمون که فهمیده بود کلی دعوامون کرد که مدرسه جای این‌ کاراس؟‌ ما هم با گریه گفتیم که معلم ادبیاتمون در جریان بوده و کمکون کرده. هه! معلم ادبیاته؟ زل زد تو چشام و گفت چرا دروغ می‌گی؟؟؟ یادمه ازون موقع توی هیچ کاری توی مدرسه همکاری نکردم. حالا می‌خوام باز شروع کنم...

واسه‌ی دکتر جی‌پی فرم پر کردم. حتی گفتم اگه مُردم هرجایی‌ام رو که خواستین بدین هرکی که به کارش می‌آد.

دارم فکر می‌کنم که دوست دارم اتاق جدیدم رو چه‌جوری بچینم. که می‌خوام کدوم یکی ازین گلیم‌ها رو ببرم. فکر کنم اون که از همه رنگی‌تره رو می‌خوام. ملافه‌های تختم چی؟ گل‌گلی باشه؟ یا چارخونه رنگی‌رنگی؟

حتی گشتم و آیکیا نزدیک خوابگاهمو پیدا کردم که برم ازش بشقاب و قابلمه و خورده‌ریزامو بگیرم.

فقط یه مشکل کوچیک هست... من ایرانیم... پاسپورت ایرانی دارم... یه بار به دلایل مسخره ردم کردن و ویزا ندادن. با سماجت دوباره اقدام کردم... تا امروز دو هفته ینی یازده روز کاری گذشته از روزی که دوباره رفتم سفارت و اپلای کردم.

شنبه یا یک‌شنبه؛ ینی پنج یا شش روز دیگه باید توی خوابگاه باشم... هنوز خبری از ویزا نیست. تازه فردا هم تعطیل رسمیه.

سعی می‌کنم امیدوار باشم که می‌دن. ولی بازم ناخودآگاه مچ خودمو می‌گیرم که دارم توی وبسایت دانشگاه‌های دیگه دنبال رشته‌ایی که دوست داشته باشم می‌گردم.

قصدم ازین پست فقط این بود که بگم توی دلم جوراب می‌شورن. بعد از پنج ماه این‌ور و اون‌ور کردن شرایط و استرس... هنوزم هر روز که بیدار می‌شم انگار جورابای ارتش سرخ چین رو می‌ریزن تو دلم واسه شست‌وشو -سلام هرکسی که اینو گفته بودی-

2010-09-17T22:42:00.000+02:00

همیشه یه آدمی هست، که وقتی نیس؛ هیچی اون‌قدری که باید مزه نمی‌ده

همیشه یه آدمی هست؛ که نمی‌فهمه که وقتی نیست، هیچی سر جای خودش نیست

2010-09-10T15:34:00.000+02:00

از تو لپ‌تاپ نورا جونز گوش می‌دم که بره توی لست‌ اف‌ام و اینا

بعد توی یوتوب و این‌ور اون‌ور واسه خودم هرچی آهنگ جک و جواده می‌ذارم

می‌گی نه؟ الان معین داره می‌گه آآآآآي پریچهر فیلان؛ آآآآآی پریچهر بهمان

تقلبم از خودم!

2010-08-23T23:37:00.000+02:00

یکی بیاد من تو گوشش غُر بزنم

لطفا

2010-08-20T00:43:00.000+02:00

این‌که از عواقب یه کاری خبر نداشته باشی و بعد انجام دادنش به خودت و زمین و زمان فحش بدی که چرا این‌ کارو کردم یه چیزه،

این‌که بعد از اون بار اول، بعد از اون همه درد یه بار دیگه هم مجبور باشی اون کارو انجام بدی و هیچ راه فراری ازش نیس یه چیز دیگه‌ست.

حالا برداشت فلسفی این جمله و بسط‌ دادنش به خیلی چیزا کنار،

من دارم راجع به جراحی دندون حرف می‌زنم. درد و صورت یه‌وری شده‌ت و دهنی که باز نمی‌شه و خنده‌ی بی‌صدا و الکل‌نخوردن و سیگار نکشیدن و فعالیت بدنی نکردنِ بعدش همه کنار؛

با این‌که دو سه ساعت بعد از جراحی باید با دوستات بری بیرون و آخرین دورهمیِ قبل دانشگاه رو داشته‌باشی هم حتی کاری ندارم.

با این‌که اون‌جا می‌خوای با کسی که یه سال و خورده‌ایه که دوسش‌داری و همش در تلاشی واسه ایمپرِس کردنش خداحافظی کنی، با این‌که وقتی بغلش می‌کنی که تِیک‌کِر، صورتت یه‌وریه و نمی‌تونی حرف بزنی چی‌کار می‌کنی؟ ینی چی‌کار کنم؟

2010-08-12T03:07:00.001+02:00

گاهی انگار روح و روانم جلو جلو می‌دوه و من بدوبدو تلاش می‌کنم برسم

یه شبایی مثل امشب هم باور می‌کنم که نمی‌رسم و می‌شینم روی یه صندلی و...

می‌ترکم...

با صدایی که شبیه فریاده شروع می‌کنم به گلایه کردن از همه

همه‌ای که خسته‌ام کرده‌ان

خسته‌ام کردین آیییییییییی آدما

2010-08-10T03:51:00.001+02:00

با صدهزار مردم تنهایی

بی صدهزار مردم تنهایی

...

2010-08-06T14:40:00.000+02:00

ساعت حدودِ چهارِ صبح بود. یه گروه پنج-شش نفره بودیم که بعد از مهمونی خداحافظی یکی از بچه‌ها، بعد از این‌که میزبان همه‌رو بیرون کرد که می‌خوام بخوابم، تمام الکل‌های خورده نشده رو با چندتا آب پرتقال برداشته‌بودیم و اومده بودیم توی پارک.

بعد از دو ساعت ودکا و آب پرتقال خوردن و بدو بدو کردن توی پارک و قاه‌قاه‌قاه خندیدن، وقتی پراگ داشت کم‌کم بیدار می‌شد؛ گفت من می‌رم ماشین نگاه کنم و رفت دم خیابون وایساد. یه نگاه به بقیه کردم و دیدم دارن از این‌که چرا فلانی مست کرده‌ بوده به بهمانی گفته ج.ن.د.ه حرف می‌زنن. فکر کردم هیچ‌جوره راه نداره که خودم رو بچسبونم به این بحث. پاکتِ آب پرتقال رو، که حالا واسه خودش یه‌پا کوکتل شده بود؛ رو برداشتم و رفتم پیشش.

راستش رو گفتم. گفتم تو بحث اونا نمی‌تونم باشم. شروع کرد به گفتن که چه‌قدر همه‌ی رازهای همه رو می‌دونه و چه‌قدر این حرف‌ها واسش جذاب نیست. لم داده بودیم روی میله‌های کنار خیابون و ماشین‌هایی رو که هر چند دقیقه یه بار رد می‌شدن رو نگاه می‌کردیم. بارون نم‌نم میومد و من سعی می‌کردم اعتراضی نکنم که چه سرده، که دارم می‌لرزم کُتت رو بهم بده.

گفتم از من چه رازی داری؟ یه کم فکر کرد و جواب داد که می‌دونم از من خوشت میومد... سرم رو انداختم پایین... گفت یا هنوزم خوشت میاد. نمی‌دونم. گفتم این راز نیس. گفت آره راس می‌گی. من از تو هیچی نمی‌دونم...

بعد هی حرف زدیم... از خودمون. از این‌که زندگی یه بازی بیشتر نیس... از این‌که چه‌جوری باید بازی کرد که لذت برد...

انگار کل دنیا هیچ ارزشی نداشت... از آدما گفتیم... از حماقتشون..... می‌گفت که چه‌قدر راحت آدما رو گول می‌زنه و به چیزی که می‌خواد می‌رسه همیشه. منم گفتم آره.. توی این دو سال دوستی دیدمت که با آدما چه‌جوری بودی و هستی...

حرف زدیم و زمان گذشت. نمی‌دونم چه‌قدر. دیدم بقیه‌ی بچه‌ها دارن میان. می‌خواستیم بریم. یه‌هویی شد همون آدمِ دلقکی که همیشه توی جمع بود. شروع کرد چرت و پرت گفتن و شلوار پاره‌ی آدام رو مسخره کردن. شد همونی که همه از دست شوخی‌هاش خسته‌ان.

خداحافظی باید می‌کردیم. بغل‌کردیم هم‌رو و تو گوشم گفت مرسی از هم‌صحبتی. مثل یه بچه هول شدم و با تته‌پته گفتم مرسی از تو.

اومدیم سمت خونه. زبونم داشت حرف می‌زد ولی همش داشتم به خودم می‌گفتم چرا انقدر دیر شناختمش؟ چرا حالا که دو هفته دیگه می‌ره و دیگه به جای هرروز و هرشب سالی یه بار قراره ببینمش؟ چرا توی بازی حقیقت جرات؛ وقتی پرسید از صفر تا ده چندتا از من خوشت میاد و من گفتم هشت و نیم، منظورم خوش‌اومدنِ واقعی بود ولی هشت گفتنِ اون به قول خودش به هوای این بود که دوست خوبیَم و دو ساله که می‌شناستم و آدم خوبی هستم؟

دوازده ساعت گذشته و من هنوز توی فکرم.. که چرا این‌همه تناقض؟ چرا این‌همه یه دوست‌داشتنِ ساده یه شبه پیچیده می‌شه؟

چرا این‌همه دیر اصلن؟ این دوسال چی‌کار می‌کردیم؟؟؟

2010-08-02T22:48:00.000+02:00

به همه‌ی آدمایی فکر می‌کنم که شانسِ بودن باهاشون رو داشتم

ولی دیگه مال من نیستن

دیگه نیستن

بعد ...

بعدی وجود نداره

2010-07-31T16:13:00.000+02:00

قهرم اصلن. با همه‌ی اونایی که می‌گن دوستت داریم. با همه‌ی اونایی که می‌گن همیشه روشون حساب کنم. اونایی که می‌گن هیشوخ تنهام نمی‌ذارن.

قهرِ قهرِ قهر. اصن می‌خوام هیشکی دوستم نداشته باشه. هیشکی پیشم نباشه. اصن می‌خوام انقدر تنها باشم تا بمیرم.

قدر یه دنیا بهتره این‌جوری زندگی کردن تا نشستن به امیدِ یه جرعه محبت...

2010-07-13T21:19:00.000+02:00

بعد از این همه وقت، حرف‌زدن با کسی که به قولِ خودت تمامِ زندگیته ؛حس غریبی داره

این که ببینی در نبودِ تو چه‌قدر بزرگ شده... اون صدای زیر و جیغ‌جیغیش حالا بزرگ شده... صدا شده... صدای یه نوجوون...

حس عجیبیه وقتی می‌بینی اون‌قدرها هم که فکر می‌کردی بچه نیست... وقتی با جوابای عاقلانه به سوالای ابلهانه‌ات غافل‌گیرت می‌کنه

می‌گم چی‌کار می‌کنی تابستون؟ می‌گه: "کلاس می‌رم، یوگا، انگلیسی، فرانسه؛ سنتور..." و من یادِ چند سال پیشِ خودم می‌افتم که اگه نه سنتور، پیانو می‌زدم و اگه نه فرانسه، آلمانی می‌خوندم. یه‌هو به سرم زد که چه‌قدر مامان و بابام در عینِ این‌که کاملا با هم در تناقض‌اند، شبیه هم‌اند....

ولی با همه‌ی این بزرگ شدن‌ها، وقتی می‌گه "مامان این‌جاس. می‌خوای باهاش حرف بزنی؟"، وقتی با جواب "نه"ای که می‌شنوه شروع می‌کنه سوال کردن که "چرا قهرین؟ چرا سراغِ ما رو نمی‌گیری؟ چرا به من نمی‌گی؟ ...."، انگار نمی‌شه توضیح داد... نمی‌شه مغز یه دخترِ 12 ساله رو با فکرایی که دارم و چیزهایی که دیدم یا انتظار داشتم و ندیدم، پر کرد....

با همه‌ی اینا... هرکی باید یه خواهر کوچیک داشته باشه... حتی اگه یه دنیا بینشون فاصله باشه... حتی اگه ناتنی باشه... حتی اگه دوسال یه‌بار صدای هم رو بشنون و سنِ هم‌دیگه رو به یاد نیارن...

این یه اجباره...

2010-07-05T21:56:00.001+02:00

تعبیرِ خوابم آرزوست....

2010-06-23T13:24:00.000+02:00

صبحِ کله‌ی سحر پاشدم رفتم دکتر. کلی پول گرفت آخرشم انگشتمو سوراخ کرد واسه آزمایش.

حالا دو ساعته که خوابیدم تو تختم و هی هَوس نگاه می‌کنم و هی تو اون سایته مود انتخاب می‌کنم که ببینم چه‌جوری سورپرایزم می‌کنه. بعد از این حوصله‌ام سر می‌ره می‌رم توی اکانتِ سین توی یوتیوب و فوضولی می‌کنم. بعد که طبعن حوصله‌ام باز سر می‌ره می‌رم توی لَست‌اف‌ام بهش می‌گم جَز، بدو!! بعد حالا هم گوش نمی‌ده بهم هرچی می‌گم من کوپ می‌خوام هی چیزای دیگه می‌ذاره.

کلن راضی‌ام از زندگی

به جز انگشتِ وسطِ دستِ چپم که سوراخ شده!

2010-06-11T16:32:00.002+02:00

سلام ریخت و قیافه‌ی جدید! دوستت دارم

2010-06-11T16:18:00.000+02:00

چند وقتی می‌شه که شروع کردم فلسفه خوندن. نه فقط واسه دوست‌داشتنم؛ واسه اینکه یه‌کم آمادگی ذهنی داشته باشم واسه دانشگاه.
تاریخ فلسفه چیز غریبیه. کاری ندارم که فکر کردن واسه‌ی ساختنِ یه آدم و یه زندگی چه‌قدر مهمه و من چه‌قدر از خوندن این افکار لذت می‌برم. می‌خوام بگم گاهی ما آدم‌ها خیلی فکر می‌کنیم. به چیزهایی که خیلی راحت قابل حل و فصل‌اند. این فکر و خیال‌های زیادی باعث می‌شه تئوری‌سازی کنیم و نتیجه‌های مسائلِ کوچیک رو بسط بدیم به تمام زندگی. خب این‌جوری نیست
ماجرا ماجرای درس‌های منه. سرِ یه مسئله‌ی ساده‌ی اقتصاد که شاید با چندتا ضرب و تفریق حل می‌شد، من -و فقط من- که بالاترین سطحِ ریاضی رو توی درسام داشتم و همش با مسئله‌های نسبتا پیچیده سر و کار داشتم، مغزم همش می‌رفت سمت انتگرال و این جور چیزا و اصلا نمی‌دیدم که راه حل ساده تر از این حرف‌هاست. برعکس، کسایی که اقتصادی فکر می‌کردن و پایین‌ترین سطح ریاضی رو داشتن مثل آب‌خوردن حلش کردن.
می‌خوام بگم این پیچیدگی زیاده از حد اصلا هم خوب نیس. توی زندگی چیزی که مهمه اون به اصطلاح "کامِن‌ سِنس"ِ که همه‌ی کارا رو درس می‌کنه. یاده ح.ر -یا حالا دیگه د. - می‌افتم که وقتی می‌دید حرس می‌خورم از دست آدمایی که کتاب نمی‌خونن؛ بهم می‌گفت همه‌چیز رو که از توی کتاب‌ها نمی‌شه یاد گرفت. آره. راس می‌گه. علامه‌ی دهر هم که باشی، همه‌ی کتاب‌های دنیا رو هم که خونده باشی، پیچیده‌ترین سیستم فکری رو هم داشته باشی؛ اگه "زندگی" نکرده باشی به هیچ دردی نمی‌خوری.
این یادم می‌مونه

2010-06-02T21:17:00.001+02:00

مثل دیوونه ها دوسِت دارم
اصلن باید این جوری باشه دیگه نه؟
دوست داشتنِ دو طرفه که فایده نداره

2010-06-02T00:43:00.000+02:00

من همیشه گند زدم (سلام الز)
خب که چی؟‌ مگه آدما حقِ اشتباه‌کردن رو هم از دست داده‌اند؟ حالا به دست و پات بیافتم که چی؟ که ببخشید؟‌
می‌دونی که من این کارو نمی‌کنم. پس چرا باهام این‌جوری رفتار می‌کنی؟
اگه می خوای احساسِ گناهِ منو زیاد کنی باید بگم زحمت نکش، به اندازه‌ای دارم که هیچ‌وقت حتی ذره‌ای از کارام یادم نره.
بی‌رحمم نکن. احساسِ گناهِ منو تبدیل به بی‌تفاوتی نکن
خواهش می‌کنم

2010-06-01T16:11:00.002+02:00

I'm just trying to relax

I'm just trying not to think

I'm just trying to forget

Is that a big sin?

2010-05-29T18:14:00.000+02:00

فیلم‌ها می‌تونن خیلی بی‌رحم باشن، مخصوصا وقتی آرزوهای تورو به تصویر می‌کشن...
این فارسی1 هم که روی هرچی خاله‌زنک‌بازیِ رو کم کرده. کم مونده که پای سریال‌های کره‌ای گریه‌کنم.

اولین‌باری که دیدمش یادم نمی‌ره... زل زده بود بهم و با دهنِ باز نگام می‌کرد... 8 سالش بود. مامانم می‌گفت "خون آدما رو می‌کشه به‌ طرف هم"؛ واقعا هم کشید... می‌گفت "موژان‌؛ می‌شه تو خواهرم بشی؟" طفلی نمی‌دونس که واقعا خواهرشم...
حالا دو ساله که ندیدمش... 11 سالشه و نمی‌دونم هنوزم می‌خواد وقتی بزرگ شد مثل من بشه یا نه. مهم هم نیس. فقط می‌خوام جوری باشه که بعدها بتونم باهاش حرف بزنم و دلیل کارامو واسش توضیح بدم و بدونم که درک می‌کنه.
ولی الان فقط با ژانگولر بازی و یواشکی باید بهش زنگ‌بزنم و حرف بزنم.
دلم واسش تنگ‌شده... :(

2010-05-28T01:47:00.000+02:00

دلم هنوزم چیزای دست‌نیافتنی می‌خواد... یه آدم مهربون که صبح که چشاتو واز می‌کنی کنارت باشه و نگات کنه و لبخند بزنه ... بعدش با هم قهوه بخورین و همش به هم لبخند بزنین...
ولی این آدمه نباید حرف‌زدن بلد باشه. اصن لال باشه... ولی خیلی خوب گوش بده و از چشماش بخونی مهربونیش رو و بفهمی که واسش مهمی ...
این آدمه کاری هم نباید به کارت داشته باشه. فقط باشه... فقط بدونی که هروقت دلت غصه داشت و خواستی غر بزنی، یکی هست که سراپا گوش می‌شه و ساعت‌ها نگات می‌کنه و فقط گوش می‌ده ... گوش می‌ده ... گوش می‌ده تا خوابت ببره و صبح باز با همون نگاهِ مهربونش بیدار می‌شی و بازم همیشه هست ....
امون از این دست‌نیافتنی‌ها...

2010-05-12T17:56:00.000+02:00

از معمولی بودن خسته شدم. نمی‌دونم شایدم از معمولی نبودن.
آخه چیزی که این‌جا معمولی به نظر می‌اد؛ یه جای دیگه -مثلا ایران- غیر معموله

به نظرم میاد که از دوستام توی ایران عقب موندم، تو همه‌چی... می‌خوام برم یه‌ذره ببینم که چی رو دارم از دست می‌دم آخه
لعنت به عکسای رنگی و خوشحال
لعنت به فیس‌بوک
لعنت به دل‌تنگی

2010-04-30T21:11:00.000+02:00

‌عشق و احساسِ دوست‌داشتن شاید بدترین دشمن روابط باشن. این‌که می‌گم شاید واسه اینه که خب هرکسی نظر خودشو داره وگرنه واسه من هیچ شایدی وجود نداره؛ مطمئنم.
همیشه وقتی می‌رم روی فیس‌بوک، یه نگاه کلی به پروفایل‌های آدمایی که دوس دارم می‌اندازم و بعد می‌رم سر کارام. امروز ولی همین‌جوری که مشغول کار روتین و هرروزیم بودم، یه‌هو حس کردم چه‌قدر نفرتِ درونم بی‌هیچ دلیلی هرروز بیشتر و بیشتر می‌شه. آدمی که حتی الانش همش ازش حرف می‌زنم و تو فکرشم؛ چه‌قدر صرفن به خاطر نبودنش و ایگنور کردنش از چشمم افتاده.
بیشتر از این ناراحت می‌شم که چه‌قدر منو بی‌ارزش و همین‌جوری فرض کرده‌ان که هیچ‌وقت هیچ‌جا واسم نیستن.
حالا این‌که چرا همه‌ی اینا زیر سر این احساسای مزخرفه، عرض می‌کنم.
همه‌ی این آدما که می‌گم، یه روزی دوست‌های جون‌جونی و جزو دوست‌داشتنی‌های زندگیِ کوچیکم بودن. همون موقعی که من جز خوبی و محبت ازشون هیچی نمی‌دیدم، یا بهتر بگم نمی‌خواستم که ببینم. همین عشقه؛ همین دوست‌داشتنه، همین بوده که به من اجازه داده از این آدما توقع محبت داشته‌باشم. همین توقع بی‌جائه‌است که حالا شده سُرسِ ناراحتی و نفرت.
واسه‌ی همینه که می‌گم این‌جور احساسا دشمنِ روابطن.
تا می‌شه نباید دوست داشت، نباید عاشق شد. اگه شد نباید توقع داشت.
لابد این‌جوریه دیگه

2010-03-30T23:12:00.000+02:00

چند روز پیش بود که می خواستم بیام و بنویسم از حسّم. بگم که چه قدر فکر می کنم به کسی نیازی ندارم. از این بگم که چه قدر انگارهمه چیز زندگیم دست خودمه. این که همه چیز به اندازه ی کافی کامله حتی بی حضور کس خاصی.
کس خاصی که بشه باهاش حرف زد. همون کسی رو می گم که همیشه می تونی بشینی و ساعت ها واسش غر بزنی و از عالم و آدم گله کنی و اون در سکوت کامل فقط گوش بده و -شاید- لبخند بزنه و با نگاهش بهت بگه "می دونم. این قدر بگو تا تموم شه..."
ولی درست همون موقعی که می خواستم بیام و بنویسم به خودم گفتم ولش کن. چند بار شده تاحالا که این حس رو داشتی و ثبتش کردی و بعد جز یه دست نوشته و جای خالیِ یه احساس چیزی واست نمونده؟
به خودم گفتم یه نگاه به نوشته هات بنداز. شدن پرازرد پا. رد پاهایی که اگه بری دنبالشون به هیچ جا نمی رسی. رد پاهای نیمه کاره ... آدما و ماجراهایی که ازشون فقط یه خاطره- یه رد پای ناتموم مونده.
به خودم گفتم دیگه به این نیمه کاره ها چیزی اضافه نکن. و نکردم

حالا که نگاه می کنم می بینم چه عقلی کردم... چه حسّ بی ریشه ای بود...

2010-03-12T00:34:00.000+01:00

بعضی‌وقت‌ها از دیدِ یکی دیگه پست‌های گودر و فیس‌بوکم رو نگاه می‌کنم بعد فکر می‌کنم که چه‌قدر خوش‌حال، چه‌قدر مِلو
ولی بعد که به خودم میام،
دیگه اون دختر شنگوله نیستم، خودم شدم...
خیلی حسِ عجیبیه که خودِ خوش‌حال و سرخوشتو ببینی و بدونی که خودت نیست، خودِ تو نیست

2010-03-09T00:39:00.002+01:00

لذت این‌که بدونی وبلاگت بیشتر از 20 تا سابسکرابر نداره و هیچ‌وقت +100 لایک نمی‌شی

ال لذت‌شناسیِ نصفه‌شب

2010-03-07T21:45:00.000+01:00

دوست‌داشتنیِ جدید
آن سالها، هر سال دو بار پاییز می آمد

2010-03-07T20:18:00.000+01:00

بعضی وقت‌ها... به بعضی آدما...
فقط نمی‌تونی بگی چته، تنها مشکل همینه. بعد هم به یه جایی می‌رسه که می‌گی هون‌لقش، بذار هرچی می‌خواد فکر کنه.
این‌جور وقت‌هاست که هر بحثی، خیلی راحت با یه "بی‌خیال"‌ تموم می‌شه
.
بی‌خیال
.

2010-03-07T12:16:00.000+01:00

یه وقتایی دست خودت نیس ولی برمی‌گردی به قبل‌ترها، به وقتایی که چیزهای خیلی کوچیک خیلی می‌بردت تو فکر و هزارجور تئوری می‌ساختی.
حالا این اتفاق واسه من افتاده دوباره. حالا هم آدمای دوروبرم رو می‌بینم و نمی‌فهممشون و می‌رم تو فکر که نکنه من دارم اشتباه می‌کنم با زندگیم؟ نکنه منم به جای فیزیک و ریاضی و فلسفه و درس و دانشگاه باید به فکر یاد گرفتن هنرای دستی و آشپزی و کار خونه و این‌چیزا باشم. به فکر باشم که پول زیادی خرج نکنم، چیزی نخورم، چیزی نکشم، کفش پاشنه بلند بپوشم و خلاصه زن باشم.
ولی نتیجه‌گیریم همیشه برعکسه. یعنی این آدمای دوروبر رو می‌بینم و برخلاف بچه‌گی‌ها که به خودم می‌گفتم تو بدون دونستن این هنرا و کار خونه هیچی نمی‌شی و می‌شستم زار می‌زدم به حال زندگیم، بیشتر به خودم مطمئن می‌شم و می‌فهمم که راهم خیلی وقته که ازشون جدا شده و نمی‌خوام مثل اونا باشن.
یه‌چیزی که به نظرم هرکسی تا یه سنی باید حالیش بشه همینه که چی می‌خواد و چی نمی‌خواد، که حرف کی واسش مهمه حرف کی نه. اون وقته که می‌تونه با خیال راحت تمرکز کنه رو کاراش و یواش یواش راهی رو که انتخاب کرده رو بره و بره و بره تا برسه به اون‌جایی که می‌خواد. مطمئنن اونجا یه عالمه آدم مثل خودشو پیدا می‌کنه که دیگه لازم نیس نادیده گرفته بشن...

2010-03-02T20:11:00.001+01:00

مثل سیگار می مونی
می دونم چه طعمی داری
می دونم خوب نیسی
ولی بازم مثل یه غریبه می خوام کشفت کنم

بیا....

2010-02-27T17:34:00.000+01:00

چند شبه که خواب می‌بینم -یا فکر می‌کنم که خواب دیدم- که مامان شدم؛ یا یه بچه‌ای تو بغلمه، یا به هرحال دارم قربون‌صدقه‌ی یه بچه‌ای می‌رم.
این‌قدر توی این سال‌ها همش نگاه کردم به مامانا و به خودم گفتم من اگه مامان شم این کارا رو نمی‌کنم با بچه‌ام که دهنش سرویس شه، که دیگه کاملا خودمو یه مامان واقعی می‌بینم.
بعد این تصوری که از موژانِ مامان دارم رو هی با مامانِ موژان مقایسه می‌کنم و کلی به خودم مفتخر می‌شم. از طرفی فکر می‌کنم خوب تویی که آلردی مامان شدی؛ هیچ‌وقت فکر نکردی که چه‌جوری باشی بهتره؟ فکر کردن پیشکش ولی چه‌طوریه که حتی نفهمیدی، یعنی یه لحظه هم به مغزت خطور نکرد که ناز کردن و مغرور بودن و اصلن درد بودن کار یه مامان نیس؟
این‌روزا بیشتر از خودت، به دردایی که بهم دادی فکر می‌کنم. من فقط یه درد بهت دادم موقعی که از شکمت خسته شده‌بودم و می‌خواستم بیام بیرون. تو چی؟
بگذریم. فکر کنم این‌جوری شد که من از هر زنی که با قر و قمزه و لباسای خوشگل و موهای مش‌کرده تو خیابون راه می‌ره بدم اومد، یاده بچه‌هاشون می‌افتم که باهاشون نیستن و دردهایی که کشیدن و مامانی که از خودشون ساختن...

2010-02-27T15:00:00.000+01:00

دیشب همه‌چی منو یادت می‌انداخت. همه‌چی می‌گفت که الان جز تو با کسی نباید باشم. با بیست نفر آدم بودم و با هیشکی نبودم خب معلومه چون تو نبودی..
ولی غصه نخور دیشب فهمیدم چه‌قدر مدل سیگار کشیدنم مثل تو شده. انگار که توی درون من داری سیگار می‌کشی...

2010-02-25T12:35:00.001+01:00

ترندِ جدید:
می‌گه نمی‌خوام توی هیچ رابطه‌ای قاطی بشم. نمی‌خوام کسی رو داشته باشم. نمی‌خوام مسوولیت قبول کنم. نمی‌خوام به چیزی متعهد باشم و الخ.
یه ماه بعد می‌ره سگ می‌خره می‌آره خونه.

حالا تویی که توی رابطه بودی و الان هم‌چنان شاهد همه‌چی هستی، دوچار یه تناقض می‌شی که نمی‌دونی باید از دست اون ناراحت باشی از این که همه‌ی این چیزایی که می‌گفت نمی‌خوام داشته باشم رو حالا داره، یا از خودت که خودتو با یه سگ مقایسه می‌کنی...

2010-02-25T11:07:00.003+01:00

نشستیم سر کلاس. معلمه می‌گه خب فلان کاری که باید انجام می‌دادین رو بذارین که با هم یه دور روش کار کنیم. می‌گم چه عجب، خب من پری‌شب تا خود بوق سگ نشسته بودم کار می‌کردم روش. بعد از اون‌جایی که هیچ‌کس به اندازه‌ی من تو توهم این نیس که هرچی بیشتر کار کنی بیشتر نتیجه می‌گیری؛ هیچ‌کس دیگه‌ای ندارتش و من خیلی به حالت "وات‌اِوِر" دوباره می‌ذارمش تو کیفم.

بعد معلمه می‌گه خب پس می‌شینیم درسمون رو می‌خونیم. بعد خب مشخصه که دوستان می‌گن حالا بشینیم روی پروژه‌مون کار کنیم. معلمِ جلبک هم می‌گه خب باشه.

حالا هم دارن از این حرف می‌زنن که چه‌جوری از "ولنتاین دیسکو" که قراره دو هفته بعد از ولنتاین برگزار شه بیشترین پول رو در بیارن. منم نشستم فکر می‌کنم که خب چرا من این‌همه خرم؟‌ یاده این دو شبِ نخوابیده‌ام می‌افتم و سر دردی که سه روزه ولم نمی‌کنه. به خودم می‌گم گور باباش من که فقط نمره‌شو می‌خوام، هوم؟ ولی یه چیزی ته دلم می‌گه کور خوندی، تو دیگه آدمِ انجام دادن کار این مردک نیستی.

2010-02-18T02:04:00.000+01:00

خب می خوام بگم منی که شماها رو دیدم که حداقل 7 ماه همدیگه رو ندیدین؛
منی که دیدم ح. واسه یه ساعت حرف زدن باید دو ماه استخاره می‌کرد؛
منی که دیدم کسی رو که -سو کالد- بچه‌ی خودشو، می گفت توی خونه نیا، بیرون حرف می‌زنیم؛
منی که شاهد تمام بی‌معرفتی‌هاتون بودم؛
می خوام بگم من، و شاید فقط من می‌فهمم وقتی روی صفحه‌ی فیس‌بوک پیام تسلیت می‌نویسین و یه‌هو یاد دلتنگیتون می‌افتین یعنی چی.
منی که درد این "رفاقت" شما رو بدون این که خودتون بدونین کشیدم
می خوام بگم این چه جورشه؟
این رفاقتی که با وجود یه آدم از بین می‌ره و با مرگ یکی‌دیگه دوباره وصل می‌شه اصلن یعنی چی؟
بعدشم لامصبا رو فیس‌بوک؟؟؟؟ می خواین بگین ما هم آره؟
لابد بعد هم می شه "موژان رو دیدی هیچی نگفت؟ دیدی بی تفاوتیشو؟ دیدی ...؟"
اشکالِ اسمسِ "نمی دونم چی بگم, می دونم طاقت میاری" با جواب "تو دستِ خودم رفت" چیه که این همه باید تظاهر قاتیش کنین که مثلا رفاقتتون رو ثابت کنین؟ اونم رفاقتی که خیلی ارزون دادنیش دست باد؟

مرگ شده متر محبت... من شدم آدم بی‌احساسی که چیزی واسش مهم نیس... مرگ آدما واسش با بودنشون فرقی نمی‌کنه
ولی مهم نیس. اونایی که اون بالان اشکای منو می‌بینن.
ح. می‌فهمه وقتی من از راه دور با شنیدن خبر مرگ پدرش گریه می‌کنم یاد کی افتادم، خودشم می‌دونه.
حالا بذار مردم با تشویق به نفرت و فاصله دوستیشون رو بهت ثابت کنن؛ بذار تنها راه همدردی رو پیغام فیس‌بوک بدونن.
اهمیتی هم داره؟

2010-02-17T17:36:00.000+01:00

احساس آخرین انسان روی زمین رو دارم.
بیرون رفتنم میاد
خیس شدن زیر بارونم میاد
گریه کردنم میاد
.
.
.
عاشق شدنم میاد

2010-02-11T23:13:00.001+01:00

بلاگیدنم نمیاد
بیا همو نگاه کنیم
همین

2010-02-06T00:31:00.000+01:00

بگم؟
نگم؟
حرفی بزنم؟
نزنم؟
آخه چی بگم؟
نه باید بگم
همه چیو؟
همه چیو
باشه می گم
(صفحه ی ایمیل رو باز می کنه)
بی خیال؛ چی بگم آخه؟ همش تف سربالاست. بذار هر فکری می خواد بکنه؛ هر چی می خواد بگه.
بی خیال؛ من حال و حوصله ی توضیح دادن خودمو ندارم.
(صفحه ی ایمیل رو می بنده)

2010-02-06T00:19:00.000+01:00

یه سری رو دیدی تو رو کر و کور تصور می کنن و هر چی می خوان می گن و آخرش محکومت می کنن؟
هیچی خواستم بگم مواظبشون باش
...

2010-02-05T00:31:00.000+01:00

حرص خوردن نداره. قبول کن که یه سری آدما فقط تظاهر می کنن به دونستن و باور داشتن به اینکه هرکس یه مدلیه؛ هرکس یه آدمیه با مشخصه هایی که شاید اونا نپسندن.
باور کن. مشکل همینه.
به قول شاملو "سخت ساده؛ و پیچیده نیز هم"

2010-02-01T20:59:00.000+01:00

باید خوشحال باشم دیگه هوم؟ همه‌چی خوب پیش رفت دیگه هوم؟
بودم. امروز بی‌حد و مرز خوشحال بودم.
تا این‌که خودمو توی یه جمعِ کوچولوی آشنا، غریبه دیدم. تا این‌که دیدم مهم نیستم دیگه. نگاه‌ها؛ (اگه البته کسی کاملا تصادفی نگاهش با نگاهم تلاقی می‌کرد) غریبه بودن. درست مثل بچه‌گی‌ها...
اومدم خونه و تنها یه‌جا نشسته‌ام و اون جمع کوچولوی آشنای قدیمی هم با هم می‌گن و می‌خندن. ولی من نمی‌شنوم. شاید دارن می‌گن چه دختر بی عاطفه‌ای شده، یا چه‌قدر خودشو می‌گیره. می‌دونی؟ از همین حرفایی که آدم‌بزرگ‌ها وقتی از کارای ما سر در نمی‌یارن به هم می‌گن.
حرفات مثل پتک هنوز تو مغزم می‌زنه... یادم نمی‌ره. نمی‌تونه بره خب.
هیچ‌وقت جواب اون‌همه گلایه‌هاتو ندادم. تو خودم نمی‌بینم که جواب این چیزا رو بدم. تو بگو چیزی ندارم بگم. تو بگو همه‌ی حرفات به جا بوده و حق داشتی. هر چی می‌خوای بگی بگو، من بازم سر تکون می‌دم...
مهرداد می‌گه خودتو درگیر نکن، آدما رو همون‌جور که هستن قبول کن. راس می‌گه.
یادته؟ یادته سر یه جمله حرف من، که بازم مثل همیشه اون چیزی رو شنیده بودی که می‌خواستی، نه اونی که من گفته بودم؟ یادته قضاوت‌هایی که کردی راجع به من؟ یادته من هیچی نگفتم؟ یادت میاد که فکر کردی عجب حرفی زدی و من الان یه شناخت دیگه از خودم دارم؟‌ اشکامو یادته؟؟؟؟؟؟

دارم فکر می‌کنم چه آدمیم من! همیشه فقط توی ذهنم می‌بینم که می‌شینم و با کسی که ازم یه برداشت غلط کرده حرف می‌زنم و توی واقعیت که می‌شه، همش دارم فرار می‌کنم. تو ذهنم همیشه طرف قانع می‌شه و همه‌چی با یه هپی اندینگِ خوشحال تموم می‌شه. ولی شاید دلیلِ اینکه فرار می‌کنم این باشه می‌دونم هیچ‌وقت قانع نمی‌شی...
مامانم هم به حرفای من گوش نداد هیچ‌وقت....

پ.ن. خوش اومدی :)

2010-01-29T00:42:00.000+01:00

عصبانیم. از دیدنِ خودمون که تنها عکس‌العملمون در برابر مرگِ آدما شیر کردنِ چندتا آه و ناله و ویدیو و نوشته‌ست. عصبانی‌ترم از اینکه هیچ کاری بیشتر از این از دستمون برنمی‌آد. می‌دونم منطقی نیس ولی عصبانی می‌شم وقتی خودمُ، یا هرکسِ دیگه‌ای رو فیس‌بوک رو می‌بینم که ادعا می‌کنیم مملکتمون و آدماش خیلی مهمن و آخ و وای که کشتن این‌همه هم‌سن و سالامونو و باز می‌گیم و می‌خندیم و فراموش می‌کنیم.
بچه‌های ایران جای خود ولی ماهایی که می‌یایم بعد از مرگ این آدما قرار تظاهرات می‌ذاریم که اعتراض کنیم به این رفتارِ اَه‌اَهِ اینا، خودمونو خر فرض کردیم یا چی؟ مثلا چه اتفاقی می‌افته با این شعارای قدیمی؟ مرده‌ها زنده می‌شن؟ یا بعضیا از خر شیطون پیاده می‌شن؟
روراست باشیم دیگه نه؟ این کارا به جز راضی کردن خودمون که مثلا ما هم یه کاری کردیم، به چه دردی می‌خوره؟ هیچی.

همه‌ی اینا رو گفتم یه طرف؛ این آدما هستن که می‌گن ما آدم‌شناسیم و با یه نگاه تا تهِ شخصیت و فکرِ یکی رو می‌خونیم، چه فکری می‌کنن پیش خودشون؟ آدمیزادِ ساده آدمیزاده اصلن؟
نکن عزیزم؛ آدما رو؛ خودتو دست کم نگیر. نمی‌شناسیش هنوز، نمی‌شناسیم هنوز...

2010-01-27T11:21:00.000+01:00

دوستی با تو مثل توهمِ یه پُکِ عمیق به سیگاره، وقتی توی سرمای 20- درجه، دود و بخار دهانت با هم قاطی و می‌شه و تنها چیزی که می‌بینی یه ابر گنده‌ی دوده.

2010-01-26T23:54:00.000+01:00

آره عزیزم همه که مثل تو نیستن که تودار باشن و دلشون دریا
می‌گن حرفاشونو؛ می‌گن و زخم می‌زنن و می‌رنجونن و می‌رن
بعد تو می‌شینی و فکر می‌کنی چرا یه‌هو فکر کردی می‌شه این‌همه صمیمی شی و مهم‌ترین و خصوصی‌ترین تیکه‌های زندگی‌تو باهاشون شریک بشی؟

Stream of consciousness

2010-01-26T23:01:00.000+01:00

دلم می‌خواد بشینم دونه‌دونه حرفاتو کوت کنم که جز خودم به دیگرانی که نمی‌شناسنت هم ثابت بشه که چه‌قدر فرق داری...
من آدمای زیادی رو دیدم و شناختم و حتی با خیلیا زندگی کردم. از راه‌های مختلفی هم رفتم برای شناختنشون.
از وبلاگ‌گردی و گودر و سایر امکاناتِ مجازی بگیر، تا برداشتن شماره‌های ناشناس روی تلفن خونه و زنگ زدن که "شما؟"
توی این‌همه آدم؛ انگشت‌شمارن کسایی که موندن و شدن آدمایی که می‌تونم دوست صداشون بزنم. و تو، تویی که راهِ پیدا کردنتو هیچ‌وقت نپسندیدم، تویی که بارها ازت رنجیدم و بارها رنجوندمت، حتی بین همون انگشت‌شمارها هم از همه یه سر و گردن بالاتری.
حالا، بعد از این همه ماجرا، خنده و شادی، خیانت و درستی، بعد از این همه مدت، می‌خوام بگم به نظرت عجیب نیس که ما باز روبه‌روی همیم؟
بگذریم به هیچ‌جا نمی‌خوام برسم ازین حرفا فقط خوشحالم که هستی، که هستیم...

2010-01-24T22:52:00.000+01:00

خاک تو سرِ بی‌لیاقتت، آدم‌بزرگ!

2010-01-24T22:26:00.002+01:00

می‌گی: هیشکی رو ندیدم مثل تو تا حالا که زندگیشو با دستای خودش به گند بکشه.

2010-01-24T22:25:00.000+01:00

می‌خندی و می‌گی:‌ ببین؛ ما این‌همه سوژه واسه خندیدن با هم داریم. چرا بی‌خودی به گریه فکر کنیم؟
من؟ شدم دونخطه قلب!

2010-01-22T20:59:00.000+01:00

بیا جدی باشیم. همه‌چی به کنار. این‌که این همه وقت باید می‌گذشت، این‌همه اتفاق برای همه‌مون باید می‌افتاد؛ این‌همه عذاب و زجه و درد باید می‌کشیدیم تا به این‌جا برسیم خنده‌داره!

پوووووف لامصب نمی‌شه این‌جا نوشت و خودسانسوری نکرد. من دفترِ غُرِ خودمو می‌خوام

2010-01-21T22:56:00.000+01:00

من آدمی هستم که سطحم رنگی,روان,منگولانه,قهقهانه,مرفه,چیتان و شیکان است و عمقم را یکجور لجن تنهایی عمیقی فرا گرفته بس که دست نخورده مانده.

[+]

2010-01-21T01:49:00.002+01:00

بعضی وقت‌ها هم زندگی یعنی همین سکونِ دم‌دم‌های صبح

2010-01-19T20:41:00.000+01:00

روی فیس‌بوک نوشته بودم که شامپوم توت‌فرنگی نبود، بعد یکی کامنت گذاشته که این "توت‌فرنگی‌انگاشتنِ هر زرشکی" یکی از مشکلات خانوماس!
الان من به شدت حال کردم با این جوابِ دندان‌شکن!

2010-01-19T00:39:00.000+01:00

آره عزیزم دُرُس فهمیدی. حتی شامپوم هم بوی توت‌‌فرنگی نمی‌داد. خودمو گول زدم...
اینو وقتی روش‌رو خوندم و اسم یه میوه‌ی دیگه رو دیدم فهمیدم.
درست مثل اشتباهِ با تو بودن، که وقتی به پانی و حرفاش فکر کردم فهمیدم.
اشتباهِ با تو بودن رو وقتی زیم زُل زد تو چشام و گفت "حالا می‌بینی اشتباه کردی؟" فهمیدم.
ولی با همه‌ی اینا خوشحالم.
خوشحالم که "بچه‌"ام و برای تو همیشه بچه می‌مونم.
خوشحالم که می‌دونم کی‌رو، چه‌قدر دوست داشته باشم.
آره عزیزم، من خیلی خوشبختم. فقط خوشبختیِ من با دوستام و حرف و قهوه و شراب و کتاب معنی پیدا می‌کنه. با این‌که بدونم نبودنم یعنی یه جای خالی‌ای که یه نفر، یه‌جایی حس می‌کنه.
تو اما، خوشبختیت توی بزن و بکوب و تا خرخره مشروب خوردن و تلو‌تلو زدنه، با آدمایی که هیچ‌وقت ظرفیت هیچ‌چیز بیشتری رو ندارن و تو هم هیچ‌چیز بیشتری نمی‌خوای.
آره عزیزم، من و تو "لایف‌استایل"ِ هم رو نمی‌تونیم تحمل کنیم.
آره عزیزم، من هم خوشحالم، هم خوشبخت. بی‌نیاز از داشتنِ تو و دلت.

2010-01-17T14:40:00.002+01:00

همه‌چی آرومه...
بگذریم که نه تو نه هیچ‌کس به من دل نبسته...
ولی من چه‌قدر خوشبختم...

2010-01-13T20:40:00.000+01:00

کشف امشب من:
آدمِ گهی هستم که هرچقدر باز از اول شروع کنم باز می‌شم همون گهی که بودم.
انگار از تو گنداب می‌یام بیرون، یه دور می‌زنم، باز دوباره خودمو پرت می‌کنم توی همون نقطه‌ای که داشتم غرق می‌شدم.
تمومی هم نداره... تمام تنم گهی شده... پاک‌نشدنی...

2010-01-13T00:38:00.000+01:00

Here I am, still tangled up in you

2010-01-12T22:37:00.001+01:00

آخیش...
دلم داشت می‌مرد از دل‌تنگیت.
حالا باز یه چند روز وقت دارم تا باز یادم بیاد که مال من نیستی...

2010-01-12T20:06:00.001+01:00

تو خوابم ولم نمی‌کنی؟
نه ولی خوبه بیا؛ داشتیم به جاهای خوبی می‌رسیدیم.
انگار فقط تو خواب می‌تونم با خیال راحت حرفامو بهت بزنم.

پ.ن. می‌شه اگه می‌خواین کامنت بذارین یه اسمی؛ ردی،‌نشونی هم از خودتون بگین؟ احساس حرف‌زدن با ارواح بهم دست می‌ده!

2010-01-11T21:16:00.000+01:00

7ماه می‌گذره از روزی که اومدم این‌جا و نوشتم:
"طول کشید تا بفهمم
ولی‌ بالاخره فهمیدم، که زندگی‌ توی دنیای آدم بزرگ ها
یعنی مجموعه‌ای از کراش‌هایی‌ که آخرش بیخیالیه
هممم ... غمگینه نه؟"

گذشت و من فکر کردم نه؛ همیشه هم آخرش بی‌خیالی نیس.
ولی حالا می‌بینم اول و آخرش بی‌خیالیه؛ چه بهتر که فقط یه کراش باقی بمونه...
کاش فقط یه کراش باقی می‌موندی لعنتی

2010-01-11T20:25:00.000+01:00

توی اون چندوقت خوشحالی و در عرش بودن، هرچی که تو گودر از سختی‌های به‌دوش‌کشیدنِ روابط می‌خوندم؛ پیش خودم می‌گفتم چه‌قدر خوب که می‌تونم بگم نه، این‌قدرها هم سخت نیس. به خودم می‌بالیدم و می‌خواستم هوار بکشم که آهای آدما، ببینین من با بهترین آدم، قشنگ‌ترین رابطه‌ی ممکن رو دارم.
ولی نگفتم چون می‌خواستم فقط مال خودم باشی. حالا می‌فهمم که ترسِ بی‌جایی بود.
هیچ‌وقت مال من نبودی.

2010-01-10T00:02:00.000+01:00

ببین چه‌قدر مهمی، چه‌قدر دوستت دارم که هنوز بعد از این‌همه وقت که نیستی حتی یه لحظه هم نمی‌شه -بخون نمی‌تونم- که به یادت نباشم
آخه چه‌جوری شد که یه‌هو فکر کردی نه؟
نکنه من باز گند زدم؟ (سلام الز)
عزیزکم... بیا برگرد دیگه. چه‌قدر شب‌ها خودمو به اون اسمایی که تورو صدا می‌زدم و حتی تو منو، صدا کنم و بگم عزیزکم، توت‌فرنگی، عسلی، ورپریده (آخرشم نگفتی این یعنی چی!)، قندوشکر، بگیر بخواب؟!
ولی می‌شناسمت، آدم برگشتن که نیستی هیچ، اگرم برگردی، این ریسمون به‌هرحال پاره‌شده‌ست، هر چه‌قدر هم که محکم گره‌ش زده باشیم.
بد کردی دیگه، به قول خانوم لوا "من خر فکر کردم عاشقت شدم. نه از آن عشق‌ها که مثل نیزه می‌خورد به قلب آدم و قطره قطره هم خون از قلب می‌چکد. نه . از این‌ عشق‌های آرام و متین دوران بزرگسالی. از این ها که قرار است به آدم آرامش تا آخر عمری بدهد. از این عشق‌های مدل تکیه‌گاهی که آدم فکر می کند خب دیگر. این همه طوفان پشت سر‌گذاشته حالا این دیگر خود ساحل آرامش است." ولی نذاشتی که مزه‌اش زیر زبونم بمونه بی‌انصاف. حالا هنوزم که عاشق نشده بودم، ولی حتی از روزی هم که ممکن بود بشم می‌ترسیدی؟
انصافتو شکر والا!

2010-01-05T22:46:00.002+01:00

مرگ دلم پای توئه
گفته باشم

2010-01-04T21:23:00.000+01:00

می‌گه تو لیاقتشو داری، لیاقت خیلی چیزا رو داری، لیاقت بهترینا رو داری...
همین‌جوری که می‌‌گه؛ پیش خودم می‌گم خوب قبول که انقدر لیاقت خیلی‌چیزا رو دارم و اینا، فایده‌ش چیه وقتی هیچ‌کدوم ازینایی که به قول تو لایق‌شونم رو ندارم؟
چه فایده که تو رو ندارم و خودمو با یه وجود هرزه‌ی نفرت‌انگیزی که هیچ‌وقت ممکن نیس واسم دوست‌داشتنی بشه سرگرم می‌کنم که به خیال باطل خودم از یادم بری؟

چه فایده که نیستی؟‌که ندارمت؟

2010-01-03T01:56:00.001+01:00

زندگی چیست حباب است حباب
چه حبابی؟
که بر روی سراب
چه سرابی؟
که بینند به خواب
و چه خوابی؟
خواب بد مست خراب

2009-12-29T23:12:00.000+01:00

نمی‌شه...
لندن؟ این‌همه‌جا تو این دنیا، چرا لندن؟
خودمو دارم گول می‌زنم نه؟
لعنتی‌لعنتی‌لعنتی

2009-12-29T17:26:00.002+01:00

و البته و بی‌شک که همین‌جاست که فرق بین آدم‌ها معلوم می‌شه.
یکی می‌شه اون که به‌خاطر ترس از ناشناخته‌های 4سال آینده همه‌چیز رو می‌سپره به باد، یکی هم می‌شه اون‌یکی که به عشق 4سال دیگه می‌خواد شروع کنه به ساختن.

این آدم‌بزرگ‌ها راستی‌راستی چه‌قدر عجیبن!

2009-12-28T14:14:00.002+01:00

and you can offer me escape

2009-12-28T00:23:00.001+01:00

روز غریبی بود امروز...

2009-12-26T18:30:00.000+01:00

بسه دیگه خدا؛ بس کن این بازی رو.
چرا نمی‌ذاری با دوستامون بمونیم؟ چرا دونه‌دونه ازمون می‌گیریشون آخه؟
چت شده خدا؟

2009-12-26T02:42:00.000+01:00

فایده نداره
من هرچقدر هم عادت کرده باشم به شب تا صبح حرف‌زدن باهات
دیگه نمی‌یای.

نمی‌یای؟

2009-12-25T18:01:00.000+01:00

1. گیردادن چیز بدیه چون به‌هرحال اون اتفاقی که قراره بیوفته می‌افته و به‌هرحال تو نه جادوگری نه خدایی که بتونی چیزی رو تغییر بدی. تو فقط یه عروسکی که با حرکت یه عصای جادویی یه‌هو -حتی اتفاقی- جون گرفته.

2. به آدم‌هایی مثل من می‌گن آدم رَشیونال، با این تعریف که کاریو می‌کنم که فکر می‌کنم -فقط فکر می‌کنم- بهترین کار ممکنه و خب می‌شه حدس زد که معمولا هم پیش‌بینی‌هام درست از آب درنمی‌یان.

3. سن فقط یه قرارداده و هیچ دلیلی وجود نداره که یه آدم هفده ساله، با اون‌همه اتفاقی که تو زندگی داشته بیشتر از یه آدم سی ساله که اون‌همه اتفاق رو تو زندگی نداشته نفهمه.

4. من آدم اهل نظری هستم و شیوه‌ی اهل نظر هم دیدن و جان دادن است.

2009-12-24T19:41:00.000+01:00

کریسمسِ آدم بُرینگی که من باشم یعنی گودر و بیگ‌بنگ تئوری و کاسه‌ی پر از پاپ‌کورنی که خالی نمی‌شه، با بی‌حوصلگی مفرط برای رفتنِ وسط شهر و جشن و الخ.

کریسمس مبارک؟!

2009-12-24T13:29:00.000+01:00

"اگر آدم گذاشت اهلیش کنن؛ بفهمی‌نفهمی خودشو به این خطر انداخته که کارش به گریه‌کردن بکشه"

بعله2

2009-12-23T23:34:00.004+01:00

بهش می‌گم چه‌جوری این چندساله این‌همه منو شناختی؟
می‌گه دیدی یه ساختمون که آتیش می‌گیره می‌خوان مردم رو از تو راه کولر بکشن بیرون مثلا؟ بعد می‌رن پیش مهندسی که اون ساختمون رو ساخته و نقشه‌شو داره سوال می‌کنن؟
منم خودم ساختمت، نقشه‌ت دستمه!

2009-12-23T23:17:00.001+01:00

آی آدما، نکنین این کارو با من.
جناب دوست، خانوم تُرکی که زن اون آقا عرب گنده‌هه شدی و وامیسی دم دخل مغازش، نکنین این کارو.
این‌همه به من نگین "یو هَو اِ هول لایف این‌فرانت آو یو"
اینقد این لحظه رو بی‌ارزش نکنین شما رو به خدا.
مگه امثال امیر و رُزا یه زندگی نداشتن پیش روشون؟ پس کو اون زندگی؟
اصلن عزیز من شما از فردات خبر داری که حرص چهار سال دیگه -اگه بیشتر نه- رو می‌خوری؟
خدایی یه کم از شعارایی که می‌دیمُ بهش عمل کنیم؛ هوم؟

2009-12-23T14:45:00.002+01:00

من با این شهر چه کنم که روز و شبش شب یلداست؟

2009-12-23T13:20:00.000+01:00

اما افسوس به نخواستن
دلم آروم نمی‌گیره
...

2009-12-23T13:05:00.000+01:00

هِلی، نیوش، نیلی، پانی، اِلنینو، دَنی...
دلم تنگتونه...

2009-12-23T12:27:00.002+01:00

به نظرم قهرِ ال-دی بی‌چاره‌ترين کار دنياست. بس‌که تاچ ندارد و بغلِ يواش از پشت ندارد و سکوت توی بغل ندارد و لُپ ندارد و دماغ توی يقه ندارد و اصلن هيچ کوفت ديگری ندارد که بشود بی‌کلمه حل و فصل‌اش کرد. کلمه؟ کلمه خر است اين‌جور جاها، به‌خدا.

{+}

2009-12-23T01:47:00.000+01:00

این همه بالا بردن سطح استانداردها، تنهایی بی کرانه ی این روزها و این شبها را با خود دارد...

{+}

2009-12-23T01:33:00.000+01:00

-از کجا معلوم صبح پا نشی ببینی همه‌چی خواب بوده؟
-من که خوشحال می‌شدم.

2009-12-23T00:25:00.002+01:00

آره موژان؛‌ زمان حلِش می‌کنه.
تو بمیر موژان؛ زمان حلِش می‌کنه.
اصلن نگران نباش...

2009-12-23T00:24:00.001+01:00

I'm just a fucked up girl, looking for my own piece of mind

Eternal sunshine of the spotless mind

2009-12-22T15:55:00.000+01:00

کاش وقتی میس‌کال‌هامو جواب می‌دی انقدر نپرسی چی‌کارم داشتی؟
کاش بی‌قراریمو توی صدام بخونی.

بی‌قرارم...

2009-12-22T13:39:00.000+01:00

دیشب یلدا بود. از چهار سال پیش یلدا دیگه واسه من یه شب سرد و تاریک نیس که همه‌مون دورِ هم، بشینیم کنار شومینه‌ی خوشگل یکی‌یکی نیت کنیم و مهرداد فال حافظ‌مون رو بخونه. دیگه مهم نیس واسم که هرطوری شده آتیشِ شومینه رو روشن نگه دارم. گرچه هیچی نمی‌تونه جای این تصویرِ رویایی رو تو ذهنم پر کنه، گرچه حتی این سرِ دنیا هم یلدای بی انار و آتیش واسم یلدا نمی شه، ولی یلدا چند ساله که دیگه فقط اینا نیس...
حالا یلدا هرسال هست که یادم بندازه بعضی جاهای خالی لازم نیس هیچ‌وقت پر شن؛ بهتره همون جای خالی باقی بمونن. یلدا هست که یادم بندازه که هر آدمی لیاقتِ اونی که هست رو نداره.
مادر بودن لیاقت می‌خواد، هر مادری بهشتُ زیر پاش نداره.

و البته که بچه‌ها باید نسبت به آدم بزرگ‌ها گذشت داشته باشن.

2009-12-22T12:57:00.001+01:00

-بابا فدا سرت، اصن لازمه آدم بعضی وقتا مست کنه. مخصوصا که بره تو بغل یکی که فردا اصن یادش نیاد کی بوده. اصن همینه، آفرین!

-از سری دلداری دادن‌های من به لولو!

2009-12-20T14:30:00.000+01:00

این که سرمان گرم حرف‌های شما بشود؛ بهانه بود. دل‌مان می‌خواست به بودن‌تان گرم شود.. توی همین شهر که نفس بکشید ما را بس است. پشت‌مان گرم می شود به دم گرم‌تان. و این‌طور دستمان گرم می‌شود به نبشتن کلمه‌هاتان در این روزهای پاییزی که سرماشان دال نبودن گرماست.

{+}

2009-12-20T14:26:00.000+01:00

اینا همه بهانه است. موضوع اینه که کلا سر یه چیزی که وجود نداره -هیچ وقت هم نداشته- داریم خودمونو می کُشیم.
کی گفته نمی شه تنها بود؟ کی گفته این یه نیازِ غیرقابل چشم پوشیه؟؟
واقعیتش اینه که چیزی که آدما رو از بقیه موجودات عالم جدا می کنه، نه عقلشه، نه حرف زدنش.
تنها تفاوت اینه که ما "اشرف مخلوقات" یه سری هورمون زیادی داریم که همینجوری ترشح می کنن و "آدم" می کننمون.
بعد هم اسم خودمونو می زاریم "عاشق" و کلی زوق می کنیم که این همه پیچیده ایم!
بی خیال بابا

2009-12-19T14:14:00.001+01:00

عجله نکن، من آلرِدی مُردم از دلتنگیت...

2009-12-18T23:48:00.000+01:00

می نویسم که یادم بمونه... 17 دسامبر 2009 ...
تو یه شب برفیِ سرد...
یه هستِ دیگه، بود شد ....
یادم می مونه

2009-12-18T17:49:00.000+01:00

زن غمگین است. توصیف‌کننده‌ی بیرونی این را هم فراموش می‌کند. نه، درستش این است که توصیف‌کننده‌ی بیرونی اندوه زن را نمی‌بیند. اندوه زن موجودیتی مستقل است که تمایل به پنهان شدن دارد
.

2009-12-18T14:01:00.000+01:00

دنیا رو می بینی چه جوری می چرخه؟ یه روز از یه عشق بی سر و ته که مال تو نیس می گی و خیلی راحت قضاوت می کنی و رد می شی، یه روزم نوبت خودته...
این جوری می شه که شب از درد به خودت می پیچی و اشک می ریزی بلکه شاید ...
ولی هیچی نمی شه؛ صبح با خستگی و کرخی بیدار می شی و روز از نو؛ روزی از نو.
این جوری می شه که توی سرمای 10- درجه؛ دیگه مهم نیست که داری یخ می زنی و دستات حس نداره؛ مهم اینه که می خوای دود کنی همه چیزُ فوووووووووت کنی که گم شه توی هوا...
ولی زهی خیال باطل...
اند دیس گُز آن اند آن اند آن ...

2009-12-17T20:28:00.000+01:00

امان از این عشق و عاشقی‌های بی‌سر و ته ما

رسمن به هیچ‌جایی بند نیست و هرروز و هرروز یا باید تو این فکر باشی که چی شد که اینجوری شد و دنبال توجیه بگردی، یا فکر کنی چه‌طوری می‌شه تمومش کرد و دنبال راه خلاصی می‌گردی.

عشق باید همون عشق آقا و دختر همسایه باشه، که بشه رفت بالا پشت بوم و یه گل انداخت که یار بدوبدو بیاد پیشت. نه این که تو این سر دنیا، اون اون سر دنیا با هفت-هشت ساعت اختلاف زمانی؛ که وقتی شروع می‌کنی با هزارتا امید و آرزو به چتیدن (اونم فقط چتیدن، نه وب‌کمی نه چیزی) فرتی نت یار قطع می‌شه؛ ال سرعت بالا تو ایران؛ و تو می‌مونی و خودت که می‌گه "آخه اینم شد عشق؟ ‌اینم شد زندگي؟"

نه آقا، به این می‌گن عشق با اعمال شاقّه. آدم یه کوالا می‌آره حالشو می بره دیگه؛ عشق می‌خواد چی‌کار؟