گاهی‌ فکر می‌کنم باید یه چیزی بنویسم واقعا
و اینکه بدون گفتن این چیزا حتا ساعت ۵ صبح هم خواب به چشمم نمیاد
ولی‌ اینکه از چی‌ بنویسم رو ... نمیدونم



از این بگم که چقدر مهربونی چیز خوبیه و چقدر آدمو به خودش میکشه؟
یا از این بگم که تو چقدر مهربونی و چقدر منو به خودت میکشی؟


خیلی‌ عجیبه که یه آدم میتونه به یکی‌ دیگه یه حس خاص بده
حسی که تاحالا کسی‌ نتونسته بهت بده
حسی که شاید هیچ کس دیگه هیچوقت نتونه بهت بده
عجیبتر اینکه، اصلا نمیدونی که اون خودش میدونه که داره این حس عجیب قریب رو به تو میده یا نه؟ اصلا میخواسته که توی تو این حس رو ایجاد کنه یا تو با یه سری خیالات و وهم به خودت اجازه دادی که این احساسات رو برای خودت درست کنی‌.

از همهٔ اینها گذشته، بعد از اینکه این حس -حالا چه خواسته چه ناخواسته- در تو به وجود اومده
شخص به وجود آورنده میگه که خوابش میاد و میره
بعد تو میمونی و یه عالمه احساسات عجیب قریب با یه شبه بی‌ خواب به صبح رسیده‌ای که نمیدونی با باقی وقت مونده به سپیدهٔ سحر باید چیکار کنی‌.

عجیبتر از همهٔ اینا، وقتیه که نزدیک ظهر از خواب پا میشی‌ با یه حالت خماری که از اون احساس دیشبی واست مونده از خودت می‌پرسی‌
خواب دیدم یا واقعی‌ بود؟

.

.

.