امان از این عشق و عاشقی‌های بی‌سر و ته ما

رسمن به هیچ‌جایی بند نیست و هرروز و هرروز یا باید تو این فکر باشی که چی شد که اینجوری شد و دنبال توجیه بگردی، یا فکر کنی چه‌طوری می‌شه تمومش کرد و دنبال راه خلاصی می‌گردی.

عشق باید همون عشق آقا و دختر همسایه باشه، که بشه رفت بالا پشت بوم و یه گل انداخت که یار بدوبدو بیاد پیشت. نه این که تو این سر دنیا، اون اون سر دنیا با هفت-هشت ساعت اختلاف زمانی؛ که وقتی شروع می‌کنی با هزارتا امید و آرزو به چتیدن (اونم فقط چتیدن، نه وب‌کمی نه چیزی) فرتی نت یار قطع می‌شه؛ ال سرعت بالا تو ایران؛ و تو می‌مونی و خودت که می‌گه "آخه اینم شد عشق؟ ‌اینم شد زندگي؟"

نه آقا، به این می‌گن عشق با اعمال شاقّه. آدم یه کوالا می‌آره حالشو می بره دیگه؛ عشق می‌خواد چی‌کار؟