ببین چه‌قدر مهمی، چه‌قدر دوستت دارم که هنوز بعد از این‌همه وقت که نیستی حتی یه لحظه هم نمی‌شه -بخون نمی‌تونم- که به یادت نباشم
آخه چه‌جوری شد که یه‌هو فکر کردی نه؟
نکنه من باز گند زدم؟ (سلام الز)
عزیزکم... بیا برگرد دیگه. چه‌قدر شب‌ها خودمو به اون اسمایی که تورو صدا می‌زدم و حتی تو منو، صدا کنم و بگم عزیزکم، توت‌فرنگی، عسلی، ورپریده (آخرشم نگفتی این یعنی چی!)، قندوشکر، بگیر بخواب؟!
ولی می‌شناسمت، آدم برگشتن که نیستی هیچ، اگرم برگردی، این ریسمون به‌هرحال پاره‌شده‌ست، هر چه‌قدر هم که محکم گره‌ش زده باشیم.
بد کردی دیگه، به قول خانوم لوا "من خر فکر کردم عاشقت شدم. نه از آن عشق‌ها که مثل نیزه می‌خورد به قلب آدم و قطره قطره هم خون از قلب می‌چکد. نه . از این‌ عشق‌های آرام و متین دوران بزرگسالی. از این ها که قرار است به آدم آرامش تا آخر عمری بدهد. از این عشق‌های مدل تکیه‌گاهی که آدم فکر می کند خب دیگر. این همه طوفان پشت سر‌گذاشته حالا این دیگر خود ساحل آرامش است." ولی نذاشتی که مزه‌اش زیر زبونم بمونه بی‌انصاف. حالا هنوزم که عاشق نشده بودم، ولی حتی از روزی هم که ممکن بود بشم می‌ترسیدی؟
انصافتو شکر والا!