خب می خوام بگم منی که شماها رو دیدم که حداقل 7 ماه همدیگه رو ندیدین؛
منی که دیدم ح. واسه یه ساعت حرف زدن باید دو ماه استخاره می‌کرد؛
منی که دیدم کسی رو که -سو کالد- بچه‌ی خودشو، می گفت توی خونه نیا، بیرون حرف می‌زنیم؛
منی که شاهد تمام بی‌معرفتی‌هاتون بودم؛
می خوام بگم من، و شاید فقط من می‌فهمم وقتی روی صفحه‌ی فیس‌بوک پیام تسلیت می‌نویسین و یه‌هو یاد دلتنگیتون می‌افتین یعنی چی.
منی که درد این "رفاقت" شما رو بدون این که خودتون بدونین کشیدم
می خوام بگم این چه جورشه؟
این رفاقتی که با وجود یه آدم از بین می‌ره و با مرگ یکی‌دیگه دوباره وصل می‌شه اصلن یعنی چی؟
بعدشم لامصبا رو فیس‌بوک؟؟؟؟ می خواین بگین ما هم آره؟
لابد بعد هم می شه "موژان رو دیدی هیچی نگفت؟ دیدی بی تفاوتیشو؟ دیدی ...؟"
اشکالِ اسمسِ "نمی دونم چی بگم, می دونم طاقت میاری" با جواب "تو دستِ خودم رفت" چیه که این همه باید تظاهر قاتیش کنین که مثلا رفاقتتون رو ثابت کنین؟ اونم رفاقتی که خیلی ارزون دادنیش دست باد؟




مرگ شده متر محبت... من شدم آدم بی‌احساسی که چیزی واسش مهم نیس... مرگ آدما واسش با بودنشون فرقی نمی‌کنه
ولی مهم نیس. اونایی که اون بالان اشکای منو می‌بینن.
ح. می‌فهمه وقتی من از راه دور با شنیدن خبر مرگ پدرش گریه می‌کنم یاد کی افتادم، خودشم می‌دونه.
حالا بذار مردم با تشویق به نفرت و فاصله دوستیشون رو بهت ثابت کنن؛ بذار تنها راه همدردی رو پیغام فیس‌بوک بدونن.
اهمیتی هم داره؟